Bijvoorbeeld bij het Oog op Morgen  

En in het programma VROEG! ging ik een uur lang in gesprek met Merel
Wielaert.

Hieronder een aantal mooie quotes, recensies en meningen die verschenen over
Criminaliteit voor ons soort mensen:

‘Boeiend beeld rondom de moord op advocaat Evert Hingst. Een zoektocht
naar het cement tussen onder- en bovenwereld.’ – Bernard Welten, voormalig
korpschef Amsterdam-Amstelland

Bregje heeft een prachtige reconstructie gemaakt van wat er allemaal
gebeurd is rondom Evert, bovendien geschreven in een prachtige stijl. De
lezer kan zelf zijn conclusie trekken. – topcrimineel Mink Kok

Bleeker heeft een nieuw genre misdaadverhaal uitgevonden: meeslepend
geschreven én waargebeurd. Ik las het met grote bewondering. –
misdaadjournalist Bas van Hout

John van den Heuvel tipte Criminaliteit voor ons soort mensen zowel in het
radioprogramma The Friday Move waar wij beiden te gast waren als in een
column in De Telegraaf: ‘..een interessant boek, dat een tijdperk markeert
waarin kopstukken als Stanley Hillis, Dino Soerel, Donald Groen en Willem
Holleeder nog de dienst uitmaakten in de onderwereld.’

Theo Knippenberg schreef me:  ‘mijn bijdrage in de komende Bonjo gaat over
het m.i. mooiste misdaadboek sinds jaren: ‘Criminaliteit voor ons soort
mensen’. Vervolgens plaatste hij een lovende recensie in de Bonjo én een ruim
tekstfragment. (de Bonjo is het blad voor alle gedetineerden in Nederland)

Frans Douw, voormalig gevangenisdirecteur schreef: Wat een belangrijk
boek…als mensen en vooral politici dit lezen dan stoppen ze met het verspillen
van al dat geld en energie aan een aanpak die geen effect heeft of juist averechts
werkt. Lees hier verder de uitgebreide en zeer lovende recensie

Er staat ook een mooie recensie op Crimesite 

 
Het Humanistisch Verbond schrijft: “Een boek over witteboordencriminaliteit?
Dat is toch saai? Met “Criminaliteit voor ons soort mensen” bewijst de
Nederlandse auteur en historicus Bregje Bleeker volledig het tegendeel. [….] een
pleidooi om op een andere manier te kijken naar wat criminaliteit is alsook om meer personeel en middelen vrij te maken ter bestrijding van wat we nu nog te
weinig als misdaad beschouwen: witwassen, fraude, belastingontduiking en
andere vormen van witteboordencriminaliteit. Bovendien uitermate meeslepend
geschreven én waargebeurd. Lees verder via deze link 

Een uitgebreid artikel over Criminaliteit voor ons soort mensen verscheen in
De Volkskrant

En in Het Parool mocht ik vertellen wat criminaliteit voor ons soort mensen
eigenlijk inhoudt.

Mooi artikel over Criminaliteit voor ons soort mensen op advocatie.nl

Net als in MR online.

En het Advocatenblad.

Nextplay zet Criminaliteit voor ons soort mensen in het rijtje van tien
misdaadboeken die je niet mag missen.

Conserve zet het lovend op haar leeslijst

Ook op boekenclub Hebban wordt Criminaliteit voor ons soort mensen goed
ontvangen. Bijvoorbeeld hier

Het bericht update Criminaliteit voor ons soort mensen verscheen eerst op Bregje Bleeker.

In maart 2020 eindigde mijn sabbatical, een periode van rust waarin ik aan een nieuw boek had gewerkt. Ik reed terug vanuit Zuid-Frankrijk naar Nederland precies op de dag waarop de Nederlandse lockdown begon. Eenmaal in Amsterdam voelde ik me niet helemaal lekker. Hooikoorts? Een griepje? Daar leek het eerst op, alleen de symptomen gingen maar niet weg, ik werd juist zieker en zieker. Pas na een half jaar werd de diagnose long covid gesteld. Nee, die naam werd niet gebruikt, het heette toen nog ‘onverklaarbare langdurige klachten na een corona besmetting’. De longarts diagnosticeerde hersenschade en dacht dat ik nog enkele maanden nodig zou hebben voor volledig herstel. Dat bleek te optimistisch.
In Het leven moet maar even wachten beschrijf ik mijn ervaringen én die van anderen met long covid, een nog steeds nauwelijks bekende ziekte. Aan de hand van dagelijkse gebeurtenissen vertel ik hoe de ziekte zich manifesteert en hoe lang fysiek én geestelijk herstel vaak op zich laten wachten. Voor mij gold dat ik een zoveelste terugval kreeg toen ik al een jaar ziek was. Dat was het moment waarop ik mijn leven radicaal omgooide, onder andere door adviezen van stichting C-support, de stichting die zich bezighoudt met long covid. Het laatste deel van mijn boek heet ‘een ander mens’. Door mijn levenswijze volledig te veranderen is het me gelukt om beter met de ziekte om te gaan én ervan te herstellen.
Het leven moet maar even wachten is een af en toe tragisch, maar zeker ook humoristisch verhaal geworden. Ik heb het geschreven voor iedereen die zelf lijdt aan long covid of er meer over wil weten. Het staat vol tips en verwijzingen en achterin geef ik de leefregels weer die mijzelf hielpen om (vrijwel) volledig te herstellen. Het geeft daarnaast een goed beeld van de onzekerheid en machteloosheid gerelateerd aan chronische ziekten.

Nu, ruim twee jaar na het begin van de pandemie, is er nog steeds weinig maatschappelijke en medische aandacht voor long covid. Het leven moet maar even wachten schreef ik om aandacht voor de ziekte te vragen. Waarom vinden we het zo moeilijk ons tot een ziekte te verhouden die lastig in een hokje past? Dat verhaal wilde ik eerst op papier zetten voordat ik verder ga met het boek waaraan ik werkte gedurende mijn sabbatical.

Voor mij geldt dat het leven op me heeft gewacht en dat ik er nog meer van geniet dan voorheen. Ik wens alle longcovidpatiënten eenzelfde herstel.

Om het snel op de markt te brengen is Het leven moet maar even wachten als e-book verschenen. Atlas Contact is de uitgeverij, binnenkort verschijnt er ook een luisterboek. Ik ben te bereiken via bregje@bregje.com

Het bericht Nieuw boek, een ander mens verscheen eerst op Bregje Bleeker.

‘Ik leefde een specifiek sprookje’ schrijf ik, want totdat ik ziek werd bevond ik me in een sprookjesachtige omgeving. Een Frans landhuis in de Lot-et-Garonne, een oppashuis in een schitterende landelijke omgeving. Ik had er drie maanden lang in afzondering aan een nieuw boek geschreven. Kerngezond was ik toen nog. Op 14 maart reed ik terug naar mijn woonplaats Amsterdam, vanwege een lange (schrijf) sabbatical was ik al ruim een jaar niet in mijn eigen huis geweest. Terwijl ik de stad inreed voelde ik me niet helemaal lekker. Hooikoorts? Een griepje? De dagen erna werd de griep zwaarder. Vanwege de net ingestelde maatregelen mocht ik zelf sowieso de deur niet meer uit. De wereld stond in brand vanwege covid, hoorde ik op het journaal. Door het raam zag ik dat het buiten stil was. Na een week werd ik kortademig, kon de trap niet meer op. Toch, echte angst herinner ik me daar niet over, misschien omdat het leed elders zoveel groter was? Of verdrong ik het? Ik herinner me wel dat een collega (ook kerngezond) plotseling aan covid overleed en dat ik, zelf ziek, vanuit bed aan anderen over haar overlijden moest vertellen. Anderen die met haar hadden samengewerkt en net als ik óók kortademig en ziek waren. Dát was onwerkelijk beangstigend. Of verdrong dat de angst over mijn eigen ziek zijn? Gevoelens maar niet toelaten dacht ik vaak.

‘De dag dat het begon. ’Zo heb ik het eerste deel van ‘het leven moet maar even wachten’ genoemd. Omdat het die eerste maanden vooral zoeken was wat ik dan had, of ik HET had en vooral waar ik dat dan zou hebben opgelopen want ik had vrijwel niemand gezien. Ja, behalve dan in de laatste dagen van mijn sabbatical de Britse eigenaar van het landhuis, maar die was niet ziek én we hadden elkaar geen hand gegeven, we volgden keurig de net ingestelde regels.

Nee, getest werd er nog niet. Toen ik na drie weken ‘zware griep’ mijn huisarts belde wist de assistente me bovendien telefonisch te vertellen dat ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid géén covid had. Maar waarom bleef ik dan ziek? Een zware griep die inmiddels vijf, zes, zeven weken duurde? Als ik al de milde variant had dan zou ik toch na een paar weken weer moeten herstellen?

‘De dag dat het begon,’ speelt in de eerste maanden van de covid endemie. Long covid bestond nog helemaal niet. Als begrip niet én als ziektebeeld niet. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat er een facebookgroep was, van mensen met onbegrepen langdurige klachten na Corona. Zij probeerden in de media aandacht te krijgen voor hun situatie. Dat lukte niet. Het was niet interessant genoeg. Het léék niet ernstig genoeg.

En met mij? Ach, in de loop van de tijd ging het wel iets beter, kon ik weer een klein stukje fietsen. En er waren inderdaad natuurlijk ergere zaken, er waren mensen die overleden, op de ic lagen. Dat dacht ik, en zo dacht ik erover. Totdat bleek dat die eerste maanden voor mij alleen een prélude waren geweest. Totdat bleek dat voor mij het ergste nog moest beginnen.

Het bericht Over <i>Het leven moet maar even wachten</i> deel 1. verscheen eerst op Bregje Bleeker.

Dat herinner ik me vooral. De extreme moeheid. ‘Was de moeheid de val, of zou ik later denken, was het andersom en lag de moeheid tijdens de val als een dikke deken om me heen, was de moeheid de deken waarin ik verdween terwijl het duurde en duurde en tegelijkertijd tijdloos leek te verlopen. Er zouden zomaar weken verdwenen zijn.’

De Grote Val. Ik herinner me hoe mijn hoofd tolde en bonkte, en ook verder was er weer van alles mis, mijn buik borrelde weer, ik had weer diarree en koorts (maar niet ijlend hoog), spierpijn, gewrichtspijn en absoluut een ander hoofd. Ik kon niet goed ademen, maar net niet zo slecht dat het levensbedreigend was. Alle verschijnselen waren terug, maar dan in grotere mate. Toch beschrijf ik het als een val in wonderland. Omdat ik me door de moeheid nauwelijks angst herinner, en toen de ergste moeheid over was vooral verbazing. Omdat er van alles gebeurde met mijn lichaam wat onverklaarbaar of onlogisch leek. Omdat ik was veranderd in een gevlekt spikkelbeest, zonlicht niet meer kon verdragen, het dan weer te warm en dan weer te koud had, last had van een ontstoken achillespees (terwijl ik de hele dag in bed lag), ruwe schilferige plekken onder mijn ogen, jeukende vingers en tenen, voeten die nu en dan ijskoud waren, niet aan de buitenkant, daar waren ze warm, maar binnenin leken ijsklompen te zitten, al zouden die op een dag dan ineens weer gesmolten zijn.   Zelf herinner ik me verbazing en die allesoverheersende moeheid maar een goede vriend zou later juist zeggen: ‘Je was enorm bang dat je hoofd het niet meer deed, je was bang voor het gebrek aan connectie tussen jezelf en je hoofd.’ Misschien was dat inderdaad zo dat ik daar toen angstig over was, maar merkte ik het niet omdat ik te moe was om bang te zijn.

Op korte wakkere momenten analyseerde ik dat en hoe mijn hersenen het niet meer deden of waarom het ademen niet lukte. Of dat een deel van mijn longen leek te missen. Het onderste deel, dat leek niet meer te bestaan, of was het door watten ingenomen? En was het mijn zweet dat ineens zo stonk, of was het andersom en was er iets mis met mijn reukorgaan waardoor ik anders of heftiger rook? Zweette ik omdat het warm was of stond dat los van elkaar? En was het eigenlijk wel warm of dácht ik alleen dat het broeierig heet was?

Als ik uiteindelijk mijn bed uitkwam met de intentie om koffie te gaan zetten, was ik duizelig. Beneden wachtte ik liggend op de bank tot ik hoorde dat de percolator klaar was. Nu denk ik: dat heeft écht lang geduurd, het moment waarop de moeheid een tikje afnam en ik tijdens het koffiezetten iets anders kon doen. Een heel simpele andere handeling bedoel ik. Bijvoorbeeld een kopje in de afwasmachine zetten.

Artsen waren als wezens in het wonderland, karikaturen van zichzelf die me met grote ogen aankeken en me adviezen gaven met als beste resultaat dat ik er noch van kromp noch van groeide.

Ik herinner me wel angst toen de hartklachten begonnen en het leek alsof mijn hart in een centrifuge zat. En dat het toen wéér wonderland was: de huisarts die me met die hartklachten naar een longarts stuurde (waar een wachttijd van acht weken was). Uiteindelijk kon ik wel met spoed naar de cardioloog. Mijn hart leek in orde. En uiteindelijk was het aan het einde van die zomer de longarts die de diagnose stelde, dat was een half jaar nadat ik ziek was geworden: ‘U heeft long covid. Maar we zien dat niet meer als longziekte. U heeft waarschijnlijk hersenschade.’ Toen pas was ik écht ziek. Want ik had ‘hersenschade’ en het nog steeds onbekende ‘long covid.’

Het bericht Over <i>Het leven moet maar even wachten</i>, deel 2 verscheen eerst op Bregje Bleeker.

In de herfst en winter werd er weinig over geschreven en werd long covid nauwelijks meegenomen in onderzoeken. Terwijl er toch inmiddels vele duizenden landgenoten aan deze ziekte leden en in de Facebookgroep melding maakten van klachten die leken op de mijne of erger. Mensen met zo’n extreme vermoeidheid dat ze een stoellift moesten laten installeren, mensen met nierproblemen, met ernstige ademhalingsproblemen, maar ook mensen die (herkenbaar, dat heb ik zelf ook een keer gehad) in de koelkast op zoek gingen naar theezakjes of juist theezakjes in de koffie hingen. Maar, hoeveel Nederlanders leden er aan deze ziekte? Het was niet eens dat ze ondersneeuwden in het geweld van data. Nee, in de cijfers waren ze volledig afwezig.

In die herfst van 2020 had ik volgens de longarts ‘long covid en daardoor hersenschade’. Maar later las dat er misschien toch niets mis was met mijn hersenen, maar dat mijn immuunsysteem op hol geslagen was of mijn zenuwstelsel ontstoken. Misschien, las ik, waren er virusdeeltjes in mijn lichaam achtergebleven, deeltjes die mijn immuunsysteem triggerden, en was dat de reden waarom ik nog steeds zo vermoeid was, al werd het ook genoemd als reden waarom ontstekingen herhaaldelijk op bleven spelen. Misschien, las ik, zat de ziekte toch eerder in de hoek van MS. Of was het toch ME? Iedereen zocht en tegelijkertijd werd er nauwelijks gedegen onderzoek gedaan.

Herfst 2020, dat was voor mij twee jaar nadat ik huis, haard en dieren had verlaten om ongepland op reis te gaan. Een sabbatical, een periode van rust en bezinning, maar in de herfst en winter van 2020 was elke gedachte daaraan volledig verdwenen. De essentie ervan was zo ver weggezakt dat ik er niet eens meer mee bezig was hoe ik weer in zo’n gemoedstoestand terecht zou kunnen komen. Ik was vooral bezig om beter te worden. Beneden, in de woonkamer, stond inmiddels een roeimachine. De koffers waarmee ik op sabbatical was geweest had ik uiteindelijk uitgepakt en naar de gang gesleept. Dat zal ik ergens aan het einde van de zomer hebben gedaan. Ik had ze daar geparkeerd naast de enorme stapel dozen en doosjes, die er stond omdat ik alles online bestelde, ook de roeimachine. Hoe heb ik dat ding naar de derde verdieping gekregen? Dat vraag ik me nu af. Ik denk dat ik het aan de bezorger heb gevraagd.

Nog enkele maanden, dat was de prognose geweest van de longarts, het zou nog enkele maanden duren en dan zou ik weer beter zijn. Ik nam me voor om er in die maanden álles aan te doen om beter te worden. Heel langzaam opbouwen, nam ik me voor. Beginnen met een paar minuten roeien, dacht ik. Elke week een paar minuten langer, hoopte ik. Echt langzaam opbouwen, dacht ik daarna dan weer. Geen dagen maar weken, dacht ik eerst. Geen weken maar maanden, zei ik in die herfst en winter waarin ik tussen de vermoeidheid door zo graag beter wilde worden en het tegelijkertijd toch ook langzaam echt wel wat beter ging. Af en toe waren er ineens een paar dagen waarin ik een sprankje energie had, steeds vaker lukte het om een aantal kilometers te lopen. Steeds vaker? Ja, toch wel, soms eens per week, al lukte het daarna dan weer twee weken niet. Ik wilde het zo graag én ik werd ook langzaam beter. Dat zei ik en dat dacht ik, of hoopte ik. Maar uiteindelijk was ik aan het einde van die winter, in februari 2021, weer terug bij af. Een ruime week nadat ik een bezoek had gebracht aan de opticien vanwege ineens snel verslechterde ogen. Op dat moment moet de nieuwe grote terugval begonnen zijn.

Het bericht Over <i>Het leven moet maar even wachten</i>, deel 3 verscheen eerst op Bregje Bleeker.

Waardoor wordt long covid veroorzaakt, wat en waarom raakt er exact beschadigd in je lichaam? De discussie daarover duurt voort. Zo ben ik het maar gaan zien. Long covid is een ziekte die niet goed in een hokje en daarmee niet goed in medisch en maatschappelijk denken past. Hoe om te gaan met gezonde, vaak relatief jonge mensen, mensen zónder onderliggend lijden of overgewicht wiens leven door long covid ineens drastisch veranderd is? We hebben het er liever niet over. Eerst irriteerde me dat, en maakte het me boos, pas later zag ik het als onvermogen. Als een behoefte aan duidelijkheid, aan een eenduidige oorzaak én oplossing, die leidt tot ontkenning als er duidelijk geen oplossing is.

Begin 2021 botste de ziekte ook met mijn eigen denken, met mijn eigen behoefte aan een snelle en duidelijke oplossing. Met mijn wil om beter te worden. Ik wás een vechter en een overlever. Ik wás iemand die bij wijze van spreken een T-shirt aan had kunnen trekken met ‘I survived long covid’, als variant op het T-shirt van wielrenner Lance Armstrong, die kanker bevocht en overleefde. Het Amerikaanse model was aan mij wel besteed, strijden totdat je erbij neervalt, vooral volhouden en doorzetten. Dit laatste deel is in zekere zin een zelfhulpgids voor long covid geworden, maar zeker geen ‘how to survive’ long covid. Want vechten heeft geen zin, sterker nog, vechten tegen long covid is strijdend ten onder gaan. Harder proberen, opbouwschema’s opstellen, doelgericht beter proberen te worden. Al die zaken waar ik zo goed in was, ze helpen niet. Wat wel helpt is ‘een ander mens’ worden en dat is daarmee een van de zeven regels geworden waar ik me sindsdien aan houdt.

Veranderen is lastig, zeker als het jezelf betreft. Dat het desondanks noodzakelijk was, werd me duidelijk in het voorjaar van 2021 na een gesprek met een arts van Stichting C-support, de stichting die uiteindelijk door de Nederlandse overheid werd opgericht ter ondersteuning van longcovidpatiënten. Dat ik een ander mens moest worden concludeerde ik niet direct na dat gesprek. Het kostte me enkele dagen om die conclusie te trekken, het waren ook niet de letterlijke woorden geweest van de arts van Stichting C-support. Wat me goed is bijgebleven is dat deze arts de eerste was die de ziekte als een geheel behandelde. Ze concentreerde zich niet op louter een van mijn vele klachten. Bovendien had ze ervaring opgedaan met patiënten met chronische Q-koorts en de stichting bouwt daarop voort.

Alles komt goed, ik moet alleen wel een ander mens worden, zo vatte ik het consult samen voor familie, vrienden en vriendinnen die ik er in de dagen daarna over vertelde. Al zou het vervolgens nog enkele maanden duren voordat ik uitgevogeld had hoe ik dat ging doen. Maanden waarin ik een aantal regels opstelde als basis voor de vereiste transformatie.

‘Met name doelgerichte, voorheen energieke en gedreven mensen lijken maar niet te herstellen van long covid.’ Dat had de arts van Stichting C-support ook gezegd, en dat klonk als herkenbare muziek in mijn oren. Het zou een van de redenen vormen om me bij het worden van een ander mens te laten inspireren door mijn sabbatical, de tijd waarin ik gezond en gelukkig was zónder vastigheden, door rust en zonder duidelijk doel. De tijd waarin ik steeds vaker het gevoel had dat de wereld verdwenen was terwijl ik er tegelijkertijd middenin stond.

In het voorjaar van 2021 realiseerde ik me hoe ik door de ziekte en ongemerkt juist steeds doelgerichter was geworden, hoe fanatiek ik voortdurend bezig was met dat ene doel: beter worden. Hoe ik alleen dat nog nastreefde, waardoor het stilletjes aan mijn hele leven was gaan bepalen: beter worden, beter zijn, gekaderd door opbouwschema’s, activiteiten en gedachten die zich louter daarop richtten. In de loop van maanden zou ik regels bedenken om mijzelf te helpen een ander mens te worden, om te herstellen van long covid, maar net zozeer om er op een andere manier mee om te gaan. Mezelf op een andere manier tot de ziekte verhouden is daar onderdeel van. ‘Dat kan ik ook nog wel even níét doen.’ Een briefje met mijn nieuwe lijfspreuk hing ik op de koelkast. Alles kan toch ook morgen? De tijd van ‘een tandje erbij’ en ‘even doorzetten’ was geweest. Nooit vandaag doen wat morgen ook kan.

In het laatste deel van het boek beschrijf ik de regels die ik voor mezelf opstelde om me op een andere manier tot de ziekte te verhouden én ervan te herstellen, om ‘een ander mens’ te worden. Tenslotte eindigt het met een reflectie op waar het begon: het paradijs waar ik uit vertrok, op 14 maart 2020. Het paradijs dat lang afwezig was, dat lijkt nu overal te zijn, passend bij het geluk en het zijn van een ander mens. Ja, ik ben er weer en dat het leven al die tijd op me heeft gewacht, daar ben ik intens dankbaar voor.

(In de bijlage volgend op deel vier heb ik alle regels en tips samengevat die mij hebben geholpen met het herstellen van long covid, daarnaast bevat het veel verwijzingen naar artikelen over long covid en organisaties en specialisten die kunnen helpen bij herstel.)

Het bericht Over <i>Het leven moet maar even wachten</i>, deel 4 verscheen eerst op Bregje Bleeker.

Het leven moet maar even wachten is mijn verslag van twee jaar omgaan met deze nog steeds nauwelijks bekende ziekte. Ik schrijf over het verstrijken van de tijd gedurende de ziekte, de onzekerheid, het beter willen worden, de tegenslagen en uiteindelijk acceptatie en een andere inrichting van het leven. Dat bleek de sleutel tot herstel. Het leven moet maar even wachten – wat ik leerde van long covid is het eerste Nederlandstalige boek over long covid. Enerzijds is het een verhalend verslag, deels tragisch, maar ook vol humor geschreven, over de impact van deze ziekte op een voorheen gezonde, levenslustige vrouw.

Ik baseerde het verhaal op mijn eigen ervaringen, die van anderen én op alles wat ik twee jaar lang over de ziekte las in (internationale) media. Het is daardoor ook een informatief verhaal geworden. Het laakt het gebrek aan medische en maatschappelijke aandacht voor long covid, vertelt over de vele misverstanden die er over de ziekte de ronde doen én staat vol praktische tips om met de ziekte om te gaan. In het laatste deel, getiteld ‘een ander mens’ beschrijf ik hoe ik zelf (grotendeels) herstelde van de ziekte. In de bijlage heb ik alle regels en tips op een rij gezet die helpen hij het herstellen van én omgaan met long covid.

‘De titel slaat de spijker op z’n kop’, ‘prachtig geschreven’ ‘zeer herkenbaar’, ‘ik ben ervan overtuigd dat dit boek een ontzettend belangrijke, levensreddende rol gaat spelen in het leven van zoveel mensen.’ Een aantal razendsnelle lezers liet me al weten wat ze vinden van Het leven moet maar even wachten.

Zij lezen tot mijn vreugde precies in het boek wat ik ermee beoogde. Enerzijds een mooi en met vaart geschreven, soms tragisch maar ook humoristisch persoonlijk verhaal over de onderschatte impact van long covid op een voorheen gezond bestaan. Anderzijds veel kennis en informatie over de ziekte, bedoeld om de vele misverstanden erover weg te nemen. En last but not least: praktische tips en regels om ervan te herstellen én beter met de ziekte om te gaan.

Het leven moet maar even wachten – wat ik leerde van long covid is uitgeven door uitgeverij Atlas Contact en te koop via libris.nl, bol.com, bruna.nl, amazon.nl en alle andere zaken die online boeken verkopen. Inmiddels is Het leven moet maar even wachten ook te koop als audioboek. Zie de rubriek ‘actueel’ voor een uitgebreidere beschrijving van de inhoud.

Lees hier meer over mijn andere boeken.

Het bericht mijn boek over long covid: <i>Het leven moet maar even wachten</i> verscheen eerst op Bregje Bleeker.